09 januari 2011

Afbreken eerst, dan weer opbouwen

Tussen nu en het vorige bericht had ik zo ongeveer een kind kunnen dragen en baren. Een kind is het niet geworden - wat het wel wordt, weet ik nog niet precies. In ieder geval ben ik er weer aan toe me met de buitenwereld bezig te houden. Bijzonder: met TPN houden we ons bezig met een beter leven, omgaan met tegenslag en op zoek naar geluk. En dan... dan blijkt toch dat ik te lang doorgelopen heb met iets dat eigenlijk al enige tijd aandacht vroeg. En omdat ik de zachte signalen wegwuifde, negeerde, als niet zo ernstig zag, ging ik vrolijk door. En daar was 't dan: paniekaanvallen, niet meer slapen en veel afvallen. De crisis diende zich hard aan; er was even slechts sprake van afbreken. Dankzij familie, vrienden, therapie en toch ook mijn eigen wilskracht is er inmiddels weer enige tijd sprake van opbouwen. Heerlijk gevoel. Ook fijn (heerlijk wil ik 't niet noemen): in mijn darkest moments ook dankbaarheid kunnen ervaren. Dankbaar voor het vermogen dit te doorleven, de verantwoordelijkheid bij mezelf te kunnen houden, me gesteund te weten, me over te kunnen geven. Hoe en wanneer ik verder ga met TPN weet ik op dit moment niet. In ieder geval blijkt dat jij geïnteresseerd bent, want je bezoekt deze site. Mocht je vragen of suggesties hebben, gebruik dan het contactformulier. En voor de mensen die me in de tussentijd gevraagd hebben naar TPN: dank voor je belangstelling.

23 mei 2010

Opbouwend afbreken

Met iets meer dan een maand te gaan voor de bijeenkomst met Jill Bolte Taylor, ziet het er plotseling heel anders uit. Door ziekte zijn we genoodzaakt de bijeenkomst te verplaatsen. Nu merk ik hoeveel we in werking hadden gesteld om haar lezing tot een succes te maken: nieuwsbrieven, posters, ansichtkaarten, plug-acties in sociale media. Het is lastig alles te verwijderen, dus gaan we er maar vanuit dat uiteindelijk elke geïnteresseerde op de site komt om te bestellen. En daar staat dan de annulering. Meld via ons contactformulier je belangstelling voor de bijeenkomst; dan ontvang je een mail zodra de nieuwe datum bekend is.

7 mei 2010

Nooit geweten dat zoveel mensen...

Ik maak deze dagen rondjes langs boekhandels, winkels, ziekenhuizen en revalidatiecentra om posters en kaarten op te hangen die de bijeenkomst met Jill Bolte Taylor aankondigen. Het valt mij op dat ik bij vrijwel elk contact iemand tegenkom die (in)direct met niet-aangeboren hersenletsel te maken heeft (gehad). Een klant met wie ik spreek, mijn favoriete bloemenman, de kapper, een moeder met dochter die De Rode Hoed binnenlopen net als ik eruit loop, de telefoniste bij de omroep Max waar ik JBT onder de aandacht wil brengen. Er volgen bijzondere gesprekken met herkenning en verbinding. En een keer volgt er een prachtige "ruil": mijn bloemenman vraagt me of ik het boek kan kopen zodat hij dat aan zijn moeder kan geven. Hij betaalt mij in bloemenbonnen: ik vind het een prachtige win/win en rijd met een dankbare lach op mijn gezicht naar het volgende stopje.

5 mei 2010

Dagelijkse portie 18 minuten inspiratie

Weer een boek gelezen (The monk who sold his Ferrari) en het advies "voed jezelf dagelijks met inspiratie" heeft me geraakt. Ik kijk nu elke dag minimaal een lezing op TED.com. Hoezo inspiratie? De ene keer is het de inhoud van de presentatie (Elizabeth Gilbert), de andere keer de wijze van presenteren (Sir Ken Robinson) dan weer die ene opmerking (Benjamin Zander, musical director die zegt dat de dirigent de enige is die geen muziek maakt) die me de rest van de dag blij blijft. Het werkt voor mij beter dan de scheurkalender, hoewel Loesje me vandaag ook bijblijft: "ik ben een vredesveteraan" - de opa van Loesje.

2 mei 2010

Ontkenning of too much to handle?

Ik zit op een verjaardag en daar komt de komst van Jill Bolte Taylor ter sprake. Aangezien de ansichtkaarten net binnen zijn, deel ik enthousiast een paar kaarten de tafel rond. Naast mij zit de buurman die zelf een hersenbloeding heeft gehad; ik volg hem terwijl hij de kaart leest. Na een paar tellen roept hij uit: "ik kan dit niet lezen, lees jij 't maar" en geeft de kaart aan zijn vrouw. Zij leest en zegt hem: "kijk jij daar maar niet naar, dat is helemaal niet goed voor jou".

Ik voel een steek in mijn maag; wat is hier aan de hand? Verbijsterd laat ik de situatie voorbij gaan, bovendien vragen andere gasten mijn aandacht rond het event met Jill en andere plannen. Thuisgekomen reflecteer ik op de steek en word ik treurig: ik wil de ervaringen van Jill breed delen omdat ze zo'n steun geven aan iedereen die met niet-aangeboren hersenletsel te maken heeft. Mijn moeder heeft een TIA gehad en had ik toen geweten van Jill's ervaringen, dan had ik een aantal dingen naar haar wellicht anders gedaan. En nu zat ik bij een echtpaar dat lijkt te willen ontkennen dat er een aangrijpende verandering heeft plaatsgevonden in hun leven.

Is hier sprake van ontkenning of is alles wat te maken heeft met hersenletsel "too much to handle" voor dit echtpaar? Ik zoek een manier om 't een plek te geven; dit schrijven is er een van en ik twijfel nog of ik contact met ze op zal nemen. Misschien een veilige weg bewandelen en de gastvrouw van gisteravond maar eerst benaderen. 

22 april 2010

Is het de schoonmaker die vervuilt?

Na negen weken staken is het dan eindelijk zover: er is een CAO in de schoonmaakbranche. De radio besteedt er veel aandacht aan en ik verwonder mij elke keer. De journalisten vragen aan schoonmakers "Bent u erop voorbereid dat u door mensen aangesproken zal worden over het vuil dat u heeft veroorzaakt?", "Wat hebben de schoonmakers er een bende van gemaakt", "Het is op een aantal plaatsen erg uit de hand gelopen met vervuiling doordat de schoonmakers staakten".

Ik vraag mij af: wie is de veroorzaker van de vervuiling? Sterker nog, is het niet ongelooflijk dat wij er blijkbaar niet in geslaagd zijn ons eigen vuil wat meer op te ruimen zolang de staking gaande was?
Ik verwacht toch van journalisten dat ze oorzaak en gevolg uit elkaar weten te houden. Omdat ik meerdere journalisten van verschillende programma's soortgelijke "oorzaakvragen" heb horen stellen, heb ik nog even aan mezelf getwijfeld. Maar ik neem mijn verantwoordelijkheid: IK ben een vervuiler, niet de schoonmaker.

12 april 2010

Dilemma: overvloed en "eigendom"

Afgelopen vrijdag mijn eerste nieuwsbrief verstuurd en de website live. Een feestje. Een paar uur later belt Annelies die lange tijd bij TPN heeft gewerkt; ook zij heeft net haar nieuwsbrief verstuurd. Het universum aan 't werk: grappig.

's Avonds krijg ik van verschillende TPN-geadresseerden te horen dat ze ongevraagd mail van Annelies ontvangen. Zelfs iemand die meent bij TPN geboekt te hebben voor een workshop met Alan Seale, wat dus nu door Annelies haar bureau wordt georganiseerd.

Ik wil leven vanuit overvloed, maar er bekruipt mij een naargeestig gevoel: ben ik belazerd, waarom hoor ik nu niets, heb ik betaald voor een mailingbestand en maakt een ex-medewerker daar ongevraagd en kosteloos gebruik van? Ik ontvang enkele mails waarin mij om uitleg gevraagd wordt, terwijl ik zelf geen woorden kan geven aan wat hier gebeurt.

De wraakgodin in mij wordt wakker en het vraagt actieve aandacht om haar niet de overhand te laten krijgen. Ik wil uit overvloed leven en de wraakgodin leeft uit schaarste, rechten en oordelen. Ze kost me energie die ik omzet in een stevige wandeling in liefdevol gezelschap. Ik laat 't maar op me inwerken en doorleef wat er is. En tegelijkertijd ga ik op zoek naar wat mijn rechten en lessen zijn.

6 april 2010

Teach your children well

Paasdagen doorgebracht met vrienden die in het onderwijs werkzaam zijn. Ik lees in een boek dat we vier lichamen hebben: ons spirituele, emotionele, mentale en fysieke lichaam. Boeiende vraag: welk van deze lichamen krijgen expliciet aandacht op scholen? En welke buiten schooltijd? En welke nadat we van school naar werk gaan? 

31 maart 2010

De mythe van keuze

26 maart 2010
Kwestie van perspectief
Ik beken: ik lig wakker, wakker van alles wat er bij TPN komt kijken. Dan schiet er door mijn hoofd "waar ben ik aan begonnen?" en krijg ik een onbestendig gevoel in mijn buik. Het zal mijn gekwetste ego zijn dat zich zorgen maakt. Het doet dat wel luidruchtig.
In de boeken die ik de laatste tijd lees, valt mij telkens op dat het mijn perspectief is dat bepaalt hoe ik dingen ervaar. Ik kom tot een ander perspectief: met de koop van TPN ben ik begonnen aan een praktijkopleiding. De financiële verplichtingen zijn mijn cursusgeld en ik maak geen "fouten" maar creëer leermomenten. Niet zwaar, wel serieus, want er staan mij mooie bijeenkomsten voor ogen. Dit perspectief geeft me lucht en energie. Zo kan ik mezelf toestaan dingen uit te proberen - het is immers een opleiding.

Het werkt.

Het gevoel uit mijn buik verdwijnt en wakker liggen doe ik nu vanwege alle mogelijkheden die ik voor me zie. 

23 maart 2010
Is dit nou een crisis of een ramp?
Op zoek naar wat de kenmerken van een crisis zijn, kom ik vier kenmerken tegen:

1. een onverwachte gebeurtenis of reeks gebeurtenissen;
2. creëert grote onzekerheid;
3. wordt ervaren als een bedreiging voor gestelde doelen;
4. start van een transformatieproces omdat het huidige systeem niet langer volstaat.

Met het vierde element interpreteer ik de kenmerken van een crisis dat we er iets van geleerd hebben. Ik kom in totaal tot zes crises:

1. grondstoffen raken op en de winnning ervan wordt duurder;
2. voedselcrisis: er is mondiaal gezien nog genoeg voedsel, maar de hoeveelheid mensen met dagelijks honger neemt toe;
3. milieu- en klimaatcrisis, ons allen wel bekend en inmiddels ook door een steeds groter wordende groep betwijfeld als echte crisis/ramp;
4. financiële en economische crisis
5. vertrouwenscrisis; zowel op persoonlijk niveau als tussen groeperingen is het vertrouwen in elkaar geschonden: we geloven de "graaiende (bank)manager" niet meer, noch de politicus, noch de werkgever, noch de werknemer;
6. (geloofs-)overtuigingencrisis; uit naam van God wordt de afstand tussen de geloven steeds groter. Wat is er toch aan de hand dat een God die liefde, eenheid en verbinding voorstaat door zijn aanhangers wordt vertaald in angst (soms zelfs haat), verdeeldheid en separatie? 

Maar zijn deze crises nu echte crises of "slechts" rampen? De tijd zal het leren - en ik ook.

19 maart 2010
Story of Stuff
De eerste keer dat ik `The Story of Stuff` zag, was er alleen dat filmpje. Inmiddels zijn er andere stories, en ze zijn 't waard om je te bezinnen en om ze te delen met anderen. Vooral als die anderen van consumeren houden: http://www.storyofstuff.com/

16 maart 2010
Wat kan ik doen?
Ook ik vraag me met alle (politieke) ontwikkelingen in Nederland - en daarbuiten - vaak af: wat kan ik doen? Ik voel me zo klein, ik ga niet demonstreren, maar ik wil wel een bijdrage leveren. Ik ben te raden gegaan bij een leraar: zie hier een antwoord.

De film Le Concert gezien; een indrukwekkend verhaal over harmonie en strijd, leugen en waarheid. Eigenlijk heb ik het gevoel twee films te hebben gezien: een komedie over een deel van de Russische cultuur en een historie over een ander deel. De film heeft mijn liefde voor klassieke muziek weer aangewakkerd.

Toen we na de film in een restaurant zaten, kwamen de tranen nog regelmatig terug. Arme ober; zelfs met onze ondertiteling bij de tranen leek hij er maar weinig raad mee te weten.

Jason heeft onlangs een Sacred Conversation geleid, getiteld Beyond Essence. Wat mij raakt in zijn manier van kijken is het "non-duale", wat ik graag vertaal als "all-inclusive". Alles is er en het gaat erom dat alles ook te integreren. Dus niet te "omarmen", want dan staat 't alsnog buiten je. Niet: "ik heb pijn in mijn schouder", maar "ik ben pijn in mijn schouder". Wil je Jason zien, kijk dan op http://www.youtube.com/jasonshulman

Jill Bolte Taylor heeft mij geraakt met haar boek My Stroke of Insight en haar TED presentatie op twee manieren: had ik dit geweten toen mijn moeder nog leefde (zij heeft een TIA gehad) dan had ik haar beter kunnen begeleiden en mogelijk gemakkelijker de veranderingen kunnen accepteren. Daarnaast weet ik nu waar vrede in mijn hersenen schuilt en wat ik kan doen om die rechterhersenhelft te oefenen en activeren. Hieronder een interview samen met haar moeder die cruciaal is geweest voor haar herstel.

9 maart 2010
Leiders en volgers

Leiderschap wordt nogal 'ns verward met de rol van leiders. Ik vraag me dan ook oprecht af wie hier de leider is en wie leiderschap toont. Met dit filmpje zie ik twee dingen naar voren komen: de (eerste) volgers zijn minstens zo belangrijk en een leider creeert omdat iets gecre"eerd moet worden - en om niets anders. Of in de woorden van Robert Fritz: the only reason to create something, is simply because you want to see it exist.

Jorrit, die zo'n 8 jaar geleden The Project Network begon, heeft behoefte zijn activiteiten dichter bij huis te brengen. Wat hij daarmee bedoelt, kun je vinden op www.jorrittimmermans.nl.

Heb je een vraag, mail die dan naar info@theprojectnetwork.nl.

Tot later deze maand, als 't weer volop lente is.

Marieke